Góry Izerskie - dobrze zagospodarowane turystycznie pasmo, najlepszy w Sudetach teren tras rowerowych. 

Góry Izerskie (czes. Jizerské hory, niem. Isergebirge) to najbardziej na zachód wysunięta część polskich Sudetów. Od wschodu graniczą z Karkonoszami poprzez Przełęcz Szklarską (886 m n.p.m.), od zachodu zamknięte są Bramą Żytawską. Pasmo przecina granica polsko-czeska. Łączna powierzchnia Gór Izerskich wynosi 1001 km², z czego na terenie Polski leży 385 km². 
Góry Izerskie składają się z czterech równoleżnikowo ułożonych pasm górskich. Po stronie polskiej są to: Wysoki Grzbiet oraz Grzbiet Kamienicki (najdalej wysunięty na północ). Po czeskiej stronie granicy są to Średni Grzbiet i Izera. 
Najwyższy szczyt Gór Izerskich znajduje się po stronie polskiej: Wysoka Kopa (1126 m n.p.m.), położona w części Wysokiego Grzbietu. 
Pozostałe szczyty Gór Izerskich po stronie polskiej. W Grzbiecie Wysokim: Smerek (1123 m n.p.m.), Stóg Izerski (1107 m n.p.m.), Wysoki Kamień (1058 m n.p.m.), Zwalisko (1047 m n.p.m.); w Grzbiecie Kamienickim: Wielka Kamienica (973 m n.p.m.) i Sępia Góra (828 m n.p.m.).

Geologia 
Północna część pasma (należąca do Polski) zbudowana jest ze skał metamorficznych, część południowa (pasma czeskie) jest w większości zbudowana z granitu karkonoskiego. 
Skały metamorficzne polskiej części to przede wszystkim łupki łyszczykowe, gnejsy i granitoidy.
Wśród skał metamorficznych leżą też pokłady kwarcu. Kopalnia „Stanisław” na Izerskich Garbach była najwyżej położoną (1080 m n.p.m.) odkrywkową kopalnią kwarcu w Europie.
W paśmie znajdowano (m.in. w miejscu ujścia Šafirovego potoku do Jizerki) często cenne kamienie, np. turmaliny, granaty, ametysty, chalcedony, kryształy górskie i czarne ilmenity zwane irezynami. Udokumentowane są nawet znaleziska rubinów i szafirów.
W okolicy Świeradowa-Zdroju i Czerniawy Zdroju występują wody mineralne: niskozmineralizowane szczawy wodorowęglanowo-wapniowo-magnezowe. Wykorzystuje się je w leczeniu chorób układu krążenia i ruchu oraz alergii. 
Góry Izerskie charakteryzują się łagodnymi, równymi szczytami ponieważ proces wietrzenia skał, który nastąpił w okresie paleogenu (70-35 mln lat temu) spowodował wyrównanie szczytowych partii gór.

Klimat 
Klimat Gór Izerskich jest zróżnicowany. W partiach wyższych wysokie opady letnie i zimowe (do 1500 mm). Zdarzają się tutaj długie i śnieżne zimy. 
Wyjątkowo surowy klimat charakteryzuje Halę Izerską. Na wysokości zaledwie 840-850 m n.p.m. panuje klimat subalpejski (w innych partiach gór takie średnie temperatury występują około 500 m wyżej). W lipcu temperatura w nocy spada tu poniżej zera. 

Przyroda - roślinność i zwierzęta
Jeszcze kilkadziesiąt lat temu drzewa i roślinność Gór Izerskich były prawie całkowicie zniszczone. Zanieczyszczenia z pobliskich kopalń, elektrowni i fabryk (na terenie zarówno Polski Czech, jak i Niemiec) spowodowały tu prawdziwą klęskę ekologiczną. Dziś, na szczęście, udało się proces zniszczenia zatrzymać. 
Dziś Góry Izerskie porastają głównie lasy świerkowe. 

Na terenie Gór Izerskich nie występują już wilki i niedźwiedzie, spotkać można jednak jelenie, sarny, w części czeskiej daniele. Z ptaków żyją tu m.in. bociany czarne i głuszce.
Wielką osobliwością Gór Izerskich są krzaki kosodrzewiny porastające obszary położone 300-400 m niżej niż w sąsiednich Karkonoszach i aż 1000 m niżej niż w Tatrach (m.in. na Izerskiej Łące, Kobylej Łące). 
Wyjątkowe bogactwo przyrody podziwiać można w utworzonych na terenie Gór Izerskich rezerwatach: „Torfowisko Doliny Izery” oraz „Krokusy w Górzyńcu”.

Rzeki i jeziora 
Nazwa całego pasma pochodzi od rzeki Izery. Ta graniczna rzeka momentami zupełnie nie przypomina rzeki górskiej. Szczególnie na obszarze Łąki Izerskiej, gdzie układa się w charakterystyczne meandry. Izera spływa do Łaby, która następnie wpływa do Morza Północnego - przez Góry Izerskiej przebiega dział wodny między zlewniami Bałtyku i Morza Północnego. Pozostałe trzy najważniejsze rzeki Gór Izerskich - czyli Nysa Łużycka, Kamienna i Kwisa - spływają do Odry, która z kolei wpływa do Morza Bałtyckiego. 
Wysoki poziom opadów oraz liczne torfowiska - magazynujące ogromne ilości wody - sprawiają że Góry Izerskie są bardzo bogate w wodę. Wody spływają na obszar Pogórza Izerskiego, co powodowało tu częste powodzie. Jedno z poważniejszych odnotowanych zalań miało miejsce w lipcu 1897 r. W 1905 r. zdecydowano o budowie zbiorników wodnych. Na rzece Kwisa utworzono zaporowe Jezioro Leśniańskie, a w latach 1919-25 kilka kilometrów w górę rzeki powstało kolejne - Jezioro Złotnickie.  

Atrakcje 
• „Torfowiska Doliny Izery” 
W 1969 r. utworzono na powierzchni 45 ha rezerwat ścisły, w 2000 r. rozszerzono go do obszaru 485 ha. Razem z rezerwatem „Rašeliniště Jizery” znajdującym się po stronie czeskiej tworzy największy tego typu obszar w Sudetach. 
Torfowiska - położone na wysokości 850 m n.p.m. - rozciągają się na powierzchni ok. 100 ha i ciągną się wzdłuż rzeki Izery na długości ponad 3 km. Poszczególne torfowiska noszą nazwy: Borowina, Izerskie Bagno, Wręgi, Izerska Łąka, Kobyla Łąka. 
Wędrówki po obszarze rezerwatu dają niepowtarzalną okazję do podziwiania pięknego, dzikiego krajobrazu meandrującej pośród grup kosodrzewiny Izery. Torfowiska w Górach Izerskich to jedno z większych skupisk w Polsce brzozy karłowatej, występują tu cenne gatunki torfowców, można spotkać orła bielika, żyją tu - jedyne w Polsce - żurawie górskie, a także inne cenne gatunki ptaków, jak np. siwerniaki i świergotki nadwodne. 

• Rezerwat „Krokusy w Górzyńcu” 
Położony na północnych zboczach Wysokiego Grzbietu nad Doliną Małej Kamiennej powstał w 1962 roku, by chronić jedyne w Sudetach stanowisko krokusa (szafrana spiskiego). Na powierzchni 3,9 ha rośnie ich około tysiąca. Kwitną wczesną wiosną. Występują tu także inne gatunki chronionych roślin, np. pierwiosnka wyniosła, przylaszczka pospolita, jaskier kosmaty i kokoryczka wielokwiatowa.

• „Zbójeckie Skały”
Duża grupa skalna położona nad Szklarską Porębą Dolną (686 m n.p.m.), miejsce, z którego bardzo atrakcyjna panorama na Karkonosze. 

• „Główny Szlak Sudecki” im. dr Mieczysława Orłowicza
Prowadzi przez najciekawsze szczyty Sudetów. Rozpoczyna się w Górach Izerskich, w Świeradowie Zdroju, biegnie do Szklarskiej Poręby, następnie przez Karkonosze do Karpacza, potem przez Rudawy Janowickie, Góry Kamienne, Góry Czarne do Jedliny Zdroju, przez Góry Sowie Przełęczą Srebrną do Gór Bardzkich, przez Góry Stołowe, i uzdrowiska Kudowa-Zdrój i Duszniki- Zdrój, dalej przez Góry Orlickie, Bystrzyckie, Krowiarki, Masyw Śnieżnika, przez Lądek Zdrój do Gór Złotych. Szlak kończy się w Prudniku u podnóży Gór Opawskich. Ma 350 km, oznaczony jest kolorem czerwonym.