Góry Bialskie - to najbardziej dzikie i wyludnione pasmo w Sudetach, nazywane „sudeckimi Bieszczadami”. Idealne miejsce dla ludzi ceniących długie wędrówki w ciszy, spokoju i odosobnieniu.

Góry Bialskie to nieduże pasmo o powierzchni ok. 60 km² położone w Sudetach Wschodnich. Góry Bialskie bywają niekiedy zaliczane do Masywu Śnieżnika, niektórzy geografowie zaliczają ją do Gór Złotych (np. Czesi łączą te dwa pasma pod nazwą Rychlebskie Góry).

Pasmo zaczyna się od strony zachodniej przełęczą Płoszczyna (817 m n.p.m.). Od południowego wschodu graniczy z Jesionkami (na terenie Czech), od północnego wschodu z Górami Złotymi (ta umowna granica ciągnie się od Przełęczy Trzech Granic, 1116 m n.p.m. przez dolinę rzeki Biała Lądecka do Stronia Śląskiego).

Mimo dość chaotycznej budowy (pasma górskie rozchodzące się w kilku kierunkach bez centralnego zwornika) można w paśmie Gór Bialskich wyróżnić część północną i południową, które są przedzielone przełęczą Suchą (1006 m n.p.m.). W części południowej leży Postawna (1224 m) – najwyższy szczyt Gór Bialskich oraz Rudawiec (1106 m) i Sierstkowa (1008 m n.p.m.); w części północnej: Czernica (1083 m), Sucha Kopa (1055 m) i Gołogóra (977 m).

 Geologia
Góry Bialskie zbudowane są ze skał metamorficznych (gnejsy i łupki łyszczykowe).

Klimat
W partiach szczytowych pasma Gór Bielskich (ponad 1000 m n.p.m.) panuje surowy klimat wysokogórski. Zimy są długie i śnieżne (trwają nawet do maja). Występuje zjawisko inwersji temperatur.

Przyroda – zwierzęta i roślinność
W Górach Bialskich stosunkowo dobrze zachowały się naturalne lasy bukowe. Podobnie jak w pozostałych partiach Sudetów na miejsce wyciętych drzew (np. buk, jawor, jodła), które człowiek wykorzystywał w przemyśle, sadzono tutaj w dużej ilości świerki.

W słabo zaludnionym paśmie dobre warunki do życia mają dziki, jelenie i sarny, a także kuny i borsuki. Można zaobserwować ślady bytności niedźwiedzia (przywędrowuje z Beskidów).

Woda
W Górach Bielskich ma swoje źródło rzeka Biała Lądecka (oddziela je od Gór Złotych), która w dalszym swoim biegu wpływa do Nysy Kłodzkiej a także potoki Lewa Widełka i Prawa Widełka, które wypływają z góry Solec (na terenie rezerwatu przyrodniczego „Nowa Morawa”). Potoki łączą się w rzekę Morawkę, która jest dopływem Białej Lądeckiej. Biała Lądecka na pozór wydaje się być spokojną rzeką, jednak w czasie powodzi szybko robi się niebezpieczna. Dlatego na Morawce, powyżej Stronia Śląskiego, wybudowano na początku XX w. tamę (tzw. suchy zbiornik retencyjny wykorzystywany jedynie w czasie zagrożenia powodziowego).

 Parki, rezerwaty, atrakcje
Śnieżnicki Park Krajobrazowy – powstał w 1981 r. i zajmuje powierzchnię prawie 29 tys ha (powierzchnia otuliny prawie 15 tys ha), rozciąga się na obszarze trzech pasm Sudetów: Gór Złotych, Bialskich i Masywu Śnieżnika.

Na terenie Parku wyznaczono pięć rezerwatów przyrody, spośród których dwa znajdują się na terenie Gór Bialskich.

Są to:

• Rezerwat krajobrazowo-florystyczny „Puszcza Śnieżnej Białki” położony u podnóży Rudawca (1106 m n.p.m.), ma powierzchnię prawie 125 ha. Chroni las regla dolnego z bukiem górskim, jaworem, świerkiem oraz świerki regla górnego. Jest to starodrzewie będące reliktem dawnej Puszczy Sudeckiej. Najcenniejszą część kompleksu tworzy Puszcza Jaworowa.
• Rezerwat florystyczny „Nowa Morawa” położony na obszarze otaczającym wzniesienie Solec (977 m n.p.m.), ma powierzchnię 22 ha, chroni cenny las świerkowy i bukowy oraz cenne roślinny (np. wawrzynek wilczełyko, szarotka norweska), jest obszarem źródłowym rzeki Morawki.

Atrakcje

• Przełęcz Płoszczyna (817 m n.p.m., turystyczne przejście graniczne do Czech) – pozostałości szańców z epoki wojny trzydziestoletniej
• Przełęcz Sucha (1006 m n.p.m.) dzieląca Góry Bialskie na dwie części – rozciąga się z niej wspaniała panorama na Śnieżnik, zachowany jest tu schron.