BESKID NISKI 

Najniższe pasmo polskich Karpat i jednocześnie najbardziej rozległa część Beskidów Zachodnich. Mówi się o nich, że to najdziksze pasmo górskie w Polsce. 

Pasmo Beskidu Niskiego leży pomiędzy Beskidem Sądeckim a Bieszczadami. Od zachodu ograniczone jest przełęczą Tylicką (683 m n.p.m.), od wschodu przełęczą Łupkowską (640 m n.p.m.) i Pogórzem Bukowskim, od północy sąsiaduje z Pogórzem Środkowobeskidzkim, od południa z Pogórzem Ondawskim (na terenie Słowacji). Wysokości wzniesień w Beskidzie Niskim wynoszą między 500 a 1000 m. n.p.m. Największe obniżeniem pasma jest Przełęcz Dukielska (500 m n.p.m.).

Najwyższy szczyt Beskidu Niskiego to Lackowa (997 m n.p.m.). Inne szczyty: Ostry Wierch (938 m n.p.m), Biała Skała (903 m n.p.m.), Jaworzyna Konieczniańska (881 m).
W Beskidzie Niskim można wydzielić następujące grupy górskie: 
Góry Grybowskie - najbardziej wysunięte na zachód, najwyższy szczyt Jaworze (882 m n.p.m.) 
Góry Hańczowskie - na południowym zachodzie, najwyższa część Beskidu Niskiego, z najwyższym szczytem Lackową.
Pasmo Magurskie - z pasmami Magury Małastowskiej i Magury Wątkowskiej, najwyższy szczyt pasma to Wątkowa (846 m n.p.m.) 
Beskid Dukielski - w środkowej części gór, najwyższy szczyt Piotruś (727 m n.p.m.) 
Pasmo Bukowicy - na północnym wschodzie, pomiędzy dolinami Wisłoka i Osławy, najwyższy szczyt Tokarnia (777 m n.p.m.)
Pasmo Graniczne - na południowym wschodzie, najbardziej rozległe, najwyższy szczyt Kamień (857 m n.p.m.)

Geologia 
Pasmo Beskidu Niskiego zbudowane jest ze skał osadowych zwanych fliszem karpackim (zlepieńce, piaskowce, łupki ilaste). Charakterystyczne dla pasma są skalne osuwiska - łupki po nasiąknięciu wodą osuwają się (osuwisk jest kilkanaście, największe na Maślanej Górze, koło Szymbarku). Przy niektórych osuwiskach są jaskinie szczelinowe.

Klimat
Klimat charakterystyczny dla obszarów górskich. Średnia temperatura roczna 6-7 ºC. Ilość opadów waha się: od 800 mm na najniższych obszarach do 1100 mm w wyższych pasmach. Pokrywa śnieżna utrzymuje się długo: od 120 do 150 dni. Wiosną, jesienią i zimą wieją ciepłe i suche wiatry południowe, tzw. wiatry dukielskie lub rymanowskie. 
Specyficzny ciepły i łagodny mikroklimat występuje w okolicach Rymanowa Zdroju i Iwonicza Zdroju - uzdrowiska są osłonięte przez lasy, a masy ciepłego powietrza nawiewane są z Niziny Węgierskiej, 

Przyroda - roślinność i zwierzęta 
Występują dwa piętra roślinności: pogórze (do ok. 550 m n.p.m.) i regiel dolny. Piętro pogórza nie zachowało się właściwie w swojej formie naturalnej, na jego poziomie ciągną się pola orne i pastwiska. W reglu dolnym dominują lasy bukowe oraz bukowo-jodłowe. Na terenie Beskidu Niskiego rosną też cisy i modrzewie. W górach lasy pokrywają 70% powierzchni. Występuje bogate runo leśne, liczne rośliny kwiatowe, np. przebiśnieg, czosnek niedźwiedzi, zawilec, miesięcznica trwała. 
Świat zwierząt jest bardzo bogaty. Żyją tu jelenie, sarny, dziki, zające, a także drapieżniki, jak wilki, żbiki, rysie, niedźwiedzie; 140 gatunków ptaków, m.in. tak cenne gatunki jak puszczyk uralski, puchacz, bocian czarny, głuszec, myszołów, orzeł i orlik krzykliwy (który jest symbolem Magurskiego Parku Narodowego); liczne gatunki gadów i płazów, np. żmija zygzakowata, zaskroniec, padalec, salamandra, traszki oraz rzadkie owady (paź królowej, paź żeglarza, chrząszcze). 

Woda 
Główne rzeki mające swoje źródło na obszarze Beskidu Niskiego to: Wisłok, Wisłoka, Ropa, Biała Dunajcowa. 
Na terenie Beskidu Niskiego występują źródła wód mineralnych. Najbardziej znane uzdrowiska to Iwonicz Zdrój, Rymanów Zdrój, Wysowa Zdrój. 

Parki, rezerwaty
Magurski Park Narodowy - utworzony w 1995 r., obejmuje obszar górnego dorzecza Wisłoka oraz pasmo Magury Witkowskiej. Zajmuje powierzchnię ponad 19 tys ha, wraz z otuliną prawie 23 tys ha. Leży na terenie województwa podkarpackiego i małopolskiego. Występuje tu aż 59 gatunków roślin pod ścisłą ochroną, a 12 jest na Czerwonej Liście Roślin Zagrożonych w Polsce. Na terenie Parku wyznaczono trzy obszary ochrony ścisłej: „Magura Witkowska” (1189 ha), „Kamień” (378 ha) i „Zimna Woda” (841 ha), obecnie przygotowywana jest czwarta strefa ochrony ścisłej na Słodkim (227 ha). Na terenie Parku znajduje się pomnik przyrody "Diabli Kamień" oraz rezerwat geologiczny „Kornuty" (pow. 12 ha) w paśmie Magury Witkowskiej koło Bartnego. Jest to rumowisko piaskowców (olbrzymie skały o wysokości do 20 m, porozrzucane głazy i bloki skalne) położone w starym jodłowo-bukowym lesie. Na terenie Parku wyznaczono 85 km szlaków, a na obszarze łącznie z otuliną 135 km. 

Jaśliski Park Krajobrazowy - powstał w 1992 r., rozciąga się na powierzchni ponad 25 tys ha, leży w południowo-wschodniej części Beskidów, na granicy ze Słowacją. Jest to obszar bardzo słabo spenetrowany turystycznie. 

Rezerwaty:
„Źródliska Jasiołki” - powstały w 1994 r. największy rezerwat w polskich Karpatach (ma pow. 1585 ha). Chroni źródliskowe obszary rzek: Wisłoka i Jasiołki. Na jego terenie znajdują się liczne starodrzewia i zespoły łąkowo-pastwiskowe.

„Wadernik” - rezerwat leśny o powierzchni prawie 11 ha w pobliżu dawnej wsi Ropianka, naturalne stanowisko cisa pospolitego.

„Modrzyna” - rezerwat leśny położony nieco na zachód od Barwinka, rośnie tu ponad 500 modrzewi polskich (gatunek chroniony) mających ok. 200 lat.

„Przełom Jasiołki" - rezerwat krajobrazowy i leśny na wschód od Tylawy (wieś Daliowa). Ochronie podlega malowniczy odcinek przełomu rzeki Jasiołki porośnięty pierwotnym lasem - pozostałością dawnej Puszczy Karpackiej. Wąska dolina rzeki ciągnie się pomiędzy masywami Ostrej (687 m n.p.m.) i Piotrusia (727 m n.p.m.). Rośnie tu prawie 300 gatunków roślin naczyniowych, a wśród nich wiele gatunków chronionych.

„Kamień pod Jaśliskami” - obejmuje obszar ponad 300 ha, chroni fragmenty typowej rzeźby Beskidu Niskiego obejmujący szczyt i zbocza góry Kamień (857 m n.p.m.), które porasta las bukowy i bukowo-jodłowo. Są tu też ciekawe formy skalne oraz unikalne bagniska zwane przez miejscowych „berezedniami”.

Pozostałe Rezerwaty na terenie Beskidu Niskiego

„Cisy w Nowej Wsi” - rezerwat leśny położony na południowy-wschód od Dukli (zachodnie zbocza Cergowej, wys. 430-470 m n.p.m.) Naturalne stanowisko cisa pospolitego.

„Igiełki” - rezerwat leśny w Beskidzie Dukielskim, naturalne stanowisko cisa pospolitego (ponad 150 sztuk) usytuowane w lesie jodłowo-bukowym.

„Jelenia Góra” - rezerwat leśny (pow. 13 ha) położony na północ od Szymbarku na zboczu Jeleniej Góry. Znajduje się tu jezioro osuwiskowe - Beskidzkie Morskie Oko. 

„Okopy konfederackie” - rezerwat krajobrazowy położony w granicznym paśmie Beskidu Niskiego, na wschód od miejscowości Muszynka. Zachowane fragmenty obozu konfederatów barskich z drugiej poł. XVIII w.

„Rezerwat Tysiąclecia na Cergowej Górze” (716 m n.p.m.) - rezerwat krajobrazowy obejmuje naturalny las mieszany i ciekawe formy geologiczne. Przy źródełku pod szczytem jest kapliczka związana z kultem św. Jana z Dukli.


Ścieżki przyrodnicze
Trasa historyczno-krajobrazowa „Na węgierskim trakcie” 
„W przełomie Jasiołki” (na terenie rezerwatu Przełom Jasiołki)