Góry Stołowe - pasmo niepowtarzalne, prawdziwa osobliwość na skalę Europy. Jedyne na naszym kontynencie góry płytowe.

Góry Stołowe (niem. Heuscheuergebirge, czes. Stolové hory) należą do Sudetów Środkowych. Rozciągają się od okolic Chełmska Śląskiego i Krzeszowa na północnym zachodzie po dolinę Bystrzycy Dusznickiej na południowym wschodzie. Od południa Góry Stołowe graniczą z Górami Orlickimi i Górami Bystrzyckimi, od wschodu z Kotliną Kłodzką.
Łączna długość pasma wynosi 42 km. Północno-zachodnia część pasma nosi nazwę Zaworów (okolice Mieroszowa, Gorzeszowa, Krzeszowa, Chełmska, Okrzeszyna). Środkowa część Gór Stołowych - obejmująca pasma Broumovské stěny i Adršpašskoteplické skály - należy do Czech. Wspinacze obszar Gór Stołowych nazywają Hejszowina (dawna czeska nazwa okolic Szczelińca Wielkiego).
Nazwa Góry Stołowe pochodzi od niezwykle charakterystycznej formy płyt przypominających stoły. 
Najwyższy szczyt Gór Stołowych to Szczeliniec Wielki (919 m n.p.m.), drugi pod względem wysokości jest Skalniak (915 m n.p.m.). 

Geologia
Góry Stołowe to jedyne w Polsce góry o budowie płytowej. Zbudowane są z warstw górno-kredowych piaskowców, pomiędzy którymi nieprzepuszczalne margle i łupki. Przed orogenezą stanowiły one dno morskie, które w wyniku ruchów górotwórczych zostało wypiętrzone na wysokość kilkuset metrów. W procesie erozji w skałach piaskowca powstały fantastyczne formy skalne.
U podnóża Gór Stołowych leży kilka słynnych uzdrowisk: Kudowa Zdrój (wody arsenowe), Duszniki-Zdrój (szczawy wodorowęglanowe, wapniowo-magnezowe, sodowe i żelaziste), Polanica-Zdrój (szczawy alkaliczno-ziemne i alkaliczno-ziemno-żelaziste). 

Klimat 
Średnia temperatura roczna w Górach Stołowych wynosi 6ºC, opady roczne w kotlinach 800-1000 mm, na wierzchowinie powyżej 1100 mm. Lato jest krótkie - na wierzchowinie trwa tylko 4 tygodnie. Najcieplejszym miesiącem jest lipiec. Przy planowaniu wycieczek należy pamiętać, że temperatura spada wraz ze wzrostem wysokości (średnio 0,5ºC na 100 m n.p.m.).

Przyroda - roślinność i zwierzyna 
Prawie 90% powierzchni Gór Stołowych zajmują lasy, przede wszystkim świerkowe (sztucznie wprowadzone). Żyje tu 270 gatunków mchów naskalnych, 60 gatunków chronionych porostów. Na obszarze Parku Narodowego występują także łąki bagienne. Symbolem regionu jest tzw. „róża kłodzka” czyli pełnik europejski. Ogółem na terenie Gór Stołowych występuje aż 650 gatunków roślin naczyniowych (m.in. paprotniki i widłaki), z czego 28 jest pod ochroną, a 11 znajduje się na liście zagrożonych gatunków. 
W lasach Gór Stołowych żyje m.in. jeleń, sarna, dzik, lis, borsuk, wiewiórka, drobne gryzonie. W szczelinach skał bytują nietoperze. Żyją tu cenne gatunki ptaków: jarząbek, słonka, bocian czarny, trzmielojad, kobuz oraz sóweczka i włochatka - charakterystyczne dla obszaru tajgi. Nad strumieniami spotkać można pluszcza i pliszkę górską. Z cennych płazów występuje salamandra oraz traszki górska i zwyczajna.

Od 1981 r. na obszarze Gór Stołowych istniał Stołowogórski Park Krajobrazowy. W 1993 r. utworzono Park Narodowy Gór Stołowych. Obejmuje powierzchnię 63 km² (cały obszar Gór Stołowych). Jest tu około 100 km szlaków turystycznych. Jest to jedyny Park Narodowy w Polsce utworzony w celu ochrony przede wszystkim przyrody nieożywionej. 
Na terenie Parku udostępniono turystom trzy rezerwaty: 
- Rezerwat krajobrazowy „Szczeliniec Wielki" 
- Rezerwat krajobrazowy „Błędne Skały" 
- Rezerwat torfowiskowy „Wielkie Torfowisko Batorowske”

Najważniejsze skalne atrakcje w Górach Stołowych: 
„Skalne miasto" na Szczelińcu Wielkim (919 m n.p.m.)
Można podziwiać liczne formy skalne, np.: "Kwoka", "Mamut" (zwany także "Małpoludem"), "Wielbłąd", "Głowa Księżniczki Emilki", "Słoń" i "Kazalnica"; „Piekiełko” - szczelina skalna o długości około 100 m i głębokości 20 m , gdzie nawet w lecie zalega śnieg. Na najwyższy szczyt Gór Stołowych prowadzi 680 stopni skalnych, z przełomu XVIII i XIX w.

Skalne labirynty Błędnych Skał w masywie Skalniaka (915 m n.p.m.) 
Obszar ścisłej ochrony o powierzchni 22 ha. Liczne formy skalne („Skalne Siodło", "Kurza Stopka", "Labirynt", "Tunel", "Wielka Sala"). Obok leży Głaz Trzech Krzyży z wyrytymi licznymi datami - niegdyś punkt celny między hrabstwem kłodzkim i Królestwem Czech. Atrakcyjny punkt widokowy, widać stąd Szczeliniec Wielki i Mały (niedostępny dla turystów). 
„Ścieżka Skalnej Rzeźby” - opisuje przeszłość geologiczną i genezę Gór Stołowych
 
„Szosa Stu Zakrętów” - przecina Park Narodowy; biegnie z Kudowy przez Karłów do Radkowa, przy Szosie Stu Zakrętów’ Radkowskie Skały 

Łężyckie Skałki - łąka górska, z rozrzuconymi pojedynczymi głazami na wysokości 740-780 m n.p.m. Nazywana czasem Sawanną Afrykańską.